Å leve i land-lovnader.

“Og Herren sa til Abram: Drag bort frå landet ditt og ætta di og frå farshuset ditt til det landet som eg vil syna deg… Så drog Abram av stad, slik som Herren hadde sagt til han… Dei drog ut for å fara til Kanaans-landet, og dei kom dit. Og Abram drog gjennom landet til Sikem-bygda… Derifrå flytte han til fjellet austanfor Betel… Abram drog så vidare mot landet lenger i sør… — …Og Abram flytte telta sine, Han kom til terebinterlunden åt Mamre i Hebron, og busette seg der.” 

Dette er berre eit lite utdrag frå teksta frå Toraen (1.Mos. 12 – 17) som vert studert av jødar over heile verda denne veka, og som vil verte lesen i sin heilhet i synagogane på sabbaten som kjem. Eg har lese teksta fleire gonger sjølv denne veka, og kjenner at eg vert rimeleg begeistra over det eg les!

Lovnadene frå Gud er både mange, store og sentrale. Både før Abram var komen til det lova landet:

“Eg vil gjerna deg til eit stort folk. Eg vil velsigna deg og gjera namnet ditt stort, og du skal verta til velsigning…”

Og etter at han allereide var komen fram:

“Lyft no augo dine og sjå deg ikring frå staden der du står – mot nord, mot sør, mot aust og mot vest! For heile det landet du ser, vil eg gje deg og ætta di til alle tider.”

Det verset som likevel vart mest sentralt for meg denne gongen var det frå 1.Mos. 13,17:

“STÅ OPP OG DRAG GJENNOM LANDET SÅ LANGT OG SÅ BREITT SOM DET ER! FOR DEG VIL EG GJE DET.”

For meg vart dette ei påminning om at Gud vil at me skal gå, røre oss og vere i heile landet vårt! Me må vandre på stiane som forfedrane våre gjekk på! Me må spreie oss og busetje oss over heile Israels land! Det var jo nettopp dette Gud sa til Abram, at han skulle dra gjennom heile landet, – for deg vil eg gje det!!!

Det er ein samanheng her, mellom det å faktisk vere på ein plass og det å ha eit eigarforhold til plassen. På godt norsk vert det som ei slags buplikt… 🙂

Tradisjonen seier at på Abrahams tid var det slik at fotavtrykket ditt, det var underskrifta di. Så når no Abraham gjekk rundt over heile landet og sette sine fotavtrykk overalt, var det ein måte å kommunisere det på, at dette var hans eigedom.

I våre tider er det igrunnen ikkje så heilt ulikt. Dersom me ikkje oppheld oss på ein plass, varer det ikkje lenge før andre oppheld seg der og før eller seinare er det underforstått at det er deira…

På bakgrunn av dette, støtter eg veldig sterkt opp om dei av vårt folk som bur i dei jødiske landsbyane i Judea og Samaria. Det er ikkje eit lett liv dei har valgt, men snakk om kor meiningsfullt, då!! Dei lever verkeleg ut trua si på Israels Guds evige lovnader til sitt folk! Og dei speler ei kjempeviktig rolle for heile landet vårt, – hadde dei ikkje vore der, desse unge familiane med slik ei sterk kjærleik for Israels land og folk, – så er det mykje truleg at desse områda ikkje ville høyrt til under Israels noverande grenser.

Frå tanken om å vandre overalt og slik vise at det tilhøyrer ein, vert me også minna på at dersom me avgrensar området me rører oss i berre slik i dagleglivet også, så er det som om me fråskriv oss retten til det. Det gjeld ikkje berre der ein vel å busetje seg. Folk som ikkje kjenner seg på heimebane i gamlebyen, til dømes, er i dette lys på god veg til å gje opp det området.

Måtte me leve liva våre på Guds evige lovnader og alltid vandre trufast til Hans kall!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s